Misschien enigszins tegen de prognoses van een decennium geleden in, overleeft canoniek recht als discipline vrij moeiteloos. Heel wat jonge mensen studeerden de laatste jaren kerkelijk recht. De relevantie ervan werd opnieuw ontdekt. Kerkelijk recht blijkt vaak een goede communicatiebron te zijn, wanneer een pastorale aanpak te zacht en de stilte te vijandig is. De gedachte wint veld dat recht geen onveranderlijk normenpakket is, maar integendeel ruimte laat voor altijd wat onzekere interpretatie, voor inhoudelijke opties, voor standpuntelijkheid, voor de domeinen van de hersenen, het hart en het aangezicht. Kortom voor de gehele mens: ius propter homines. In dit boek, een zoektocht naar een recht op mensenmaat, schemert deze gedachte herhaaldelijk door de geschreven tekst heen. Uiteraard worden de auteurs niet allemaal door eenzelfde theologisch gedachtengoed gedreven, maar bij iedereen staat de bekommernis centraal om, aan de hand van goede normen, de mensen recht te doen.